ONLINE DONEREN

Algemeen nieuws

Hulpactie “Hans”: Een bezoekje aan Hans Barbulescu In de herfstvakantie waren wij in Victoria voor de stichting. En als we dan daar zijn en de noodzakelijke dingen afgehandeld hebben, gaan we op bezoek bij Hans Barbulescu. Dat doen we elke keer als we in Roemenië zijn. Hans weet dat we in de buurt zijn en ziet uit naar onze komst, want Hans krijgt bijna nooit bezoek en in het tehuis is ook al niets te beleven. We rijden dus door naar Brasov. Dat is een 100km. verderop. De reis gaat door een geweldig mooi natuurgebied. Bergen en bossen die er prachtig uitzien in hun oranje gele herfstkleuren. Elke keer zijn we diep onder de indruk van Gods schepping. Deze keer arriveerden we tegen zevenen s’avonds in het tehuis. Net op tijd om samen met Hans koffie te drinken en iets lekkers erbij natuurlijk !! Dat was gezellig. Hans had veel te vertellen en te vragen en zijn conditie viel ons niet tegen. De laatste weken waren voor hem redelijk stabiel geweest, maar hij was wel wat depressief. Er zou eigenlijk arbeidstherapie / activiteitenbegeleiding moeten zijn, maar dat is er niet. Hans heeft de directie gevraagd, zo vertelde hij ons, of zoiets in een aparte ruimte gerealiseerd kan worden. De directie wil met dit idee iets gaan doen. Dus dat is afwachten en kijken wat ervan wordt. Tegen 10-en hebben wij onze slaapplek in een nabijgelegen pension opgezocht en na een goede nachtrust en een goed ontbijt zijn we opnieuw bij Hans op bezoek gegaan. Weer met allerlei lekkers in de tas: fruit, snacks, droppies en chips. En sokken voor Hans, die door de moeder van Bea gebreid zijn. Met die ouderwetse, wollen sokken is Hans altijd verschrikkelijk blij. Hans liet ons ook een paar kaarten uit Holland zien, die hij over de post gekregen had. Wij moesten in Nederland de afzenders heel hartelijk bedanken voor hun medeleven en attentie. Dus bij deze. En ook iedereen die mogelijk maakt (d.m.v. sponsoring) dat Hans hier goed verzorgd wordt, moesten wij ook heel hartelijk danken. We hebben lekker in het zonnetje gezeten en voordat we er erg in hadden was het alweer middag. Wij rijden weer richting Victoria om de anderen van het bestuur op te pikken, en dan door te rijden naar het vliegveld waar wij de volgende morgen om 6.00uur al moesten zijn. Bea en Jan Dekker en Janni Laarman. Wilt u misschien een kaartje sturen… kleine moeite, groot plezier.. Adres: Hans Barbulescu p/a Casa Maria Poienitei str. 2-8 San Petru (Jud. Brasov ) Roemenië Het verblijf van Hans in Casa Maria moet grotendeels uit eigen middelen worden betaald. U begrijpt dat Hans dit niet kan en dus levert ook de Stichting een bijdrage. Wilt u helpen? Maak dan uw bijdrage over naar de rekening: NL93ABNA0494378301, ten name van Stichting Helpt Roemenië, met vermelding ‘actie Hans’. Hartelijk dank ! Oana Bau-Vaduvescu Oana Bau-Vaduvescu en zoon Matei. Op 2 maart is Matei geboren. Nu negen maanden. Matei groeit goed en Oana verzorgd haar baby goed. Oana heeft zich dapper gedragen om alleen voor haar baby te zorgen. Ook als Matei de eerste maanden s’nachts huilde vond Oana het geen probleem om uit bed te gaan. Ze kon altijd een beroep doen op het echtpaar Mariana en Madelin Meterna leidinggevenden in het project. Met haar collega’s maakte ze ook graag even een praatje. Ook met haar buurvrouw (75 jaar) en haar zoon Nicolaas heeft ze goed contact. Even op bezoek en de buurvrouw past ook graag even op Matei. Zoon Nicolaas is handig als er iets kapot is. Onze dochter Ellen en haar man Seine zijn een lang weekend in mei op bezoek geweest. Ook gaan Bea Dekker en Janny Laarman als ze in Roemenië zijn even bij Oana en Matei op bezoek. Matei groeit en ontwikkelt zich goed, het is een rustige baby. Laatst was er iets met zijn naveltje en moest Matei voor een dag behandeling naar het ziekenhuis in Brasov.  Hier heeft Mariana haar mee geholpen. Al wandelend met de kinderwagen gaat Oana graag even kijken bij de  2de hands winkel van het project. Oana heeft ook goed contact met haar familie in Fâgâras waar ook haar schoonmoeder woont. Een enkele keer gaat ze er met de bus naar toe en gaat Matei in een draagzak mee. Zelf heb ik wekelijks contact via telefoon en app, zo kunnen we elkaar spreken en even kijken hoe Matei er uit ziet en wat hij allemaal al kan. Vorig jaar november begon bij Daniel de ziekte aan zijn lever. Eerst naar het ziekenhuis in Fâgâras toen naar huis, toen naar het ziekenhuis in Brasov.   Kortom het ging steeds verder achteruit. Tot op 15 december 2016 Daniel is overleden. Nu bijna een jaar geleden. Dit beleefd Oana nu in deze tijd weer opnieuw. Alles gaat behoorlijk voorspoedig maar het gemis van Daniel blijft. Wij vinden Oana wel dapper ondanks dit verdriet en gemis. Groeten; Dineke Meijer, Den Ham.